Olivia kwam uit een huis, waar meer dan 40 katten woonden. Ze kwam op 15 september 2003 bij mij thuis voor tijdelijke opvang en uiteindelijk kreeg ik op dierendag te horen dat er afstand van Olivia was gedaan en dat haar haar mocht houden als ik dat wilde.

Dat wilde ik heel graag en sinds die tijd had ik dan 7 katten, waaronder 6 verschillende rassen.
Olvia was gewend om met katten om te gaan en dat kon je heel goed aan haar merken, want toen ze hier een week op een kamertje apart had gezeten, begon ze te protesteren tegen haar eenzame opsluiting door een drolletje op mijn bureau te leggen.
Die dag moest ik ook voor controle met haar naar de dierenarts en toen alles bijna in orde was bevonden (ze had nog wat oormijt, maar was genezen van niesziekte), liet ik haar bij mijn andere katten.
Femke en Farah waren nog het meeste naar haar aan het blazen en Femke heeft dat het langste volgehouden (6 dagen). Er is niet gevochten en ik heb nog nooit zo'n soepele introductie meegemaakt.

Ik vond daarna wel op 2 ochtenden een plasje in de gootsteen, maar nadat ik 1 van de 3 kattenbakken op een andere plaats had gezet (de 3 kattenbakken stonden eerst op één plek), was dat ook voorbij.

In juli 2004 moest Olivia's gebit schoongemaakt worden en er werden wat tanden getrokken, want ze had hele slechte tanden. In december van datzelfde jaar merkte ik weer dat er wat aan haar gebit gedaan moest worden, want ze stonk weer verschrikkelijk uit haar bekje. Ze beet namelijk nogal graag in mijn neus, dus dan heb je dat soort dingen snel in de gaten.
Na een week antibiotica (en een komende afspraak voor gebitsreiniging) at Olivia nog steeds heel erg slecht en ging ik de dag voor Kerst weer met haar naar de dierenarts.
Ze bleek witte slijmvliezen te hebben en dat was een erg slecht teken. Ze kreeg injecties met antibiotica en pijnstillers en we moesten op eerste Kerstdag terug komen voor controle. Toen was ze wel een stuk levendiger geworden, maar eten was er nog steeds niet bij.

Voor tweede Kerstdag kreeg ik een pijnstillende injectie mee en die moest ik haar zelf geven. Dat had ik nog nooit gedaan, maar met zo veel katten was de kans groot, dat dit doort dingen er ooit eens van zou moeten komen. Het injecteren ging goed en ze was nog steeds vrolijk, maar ze at weer niet. Wel kwam ze steeds vragen om eten, maar uiteindelijk nam ze er niets van. Alleen van gekookte vis wilde ze wel een paar likjes van het kookvocht.

Op de dag na Kerst zou haar gebit gereinigd worden en haar bloed worden onderzocht. Toen we haar ' s middags zouden ophalen, was ik op het ergste voorbereid en dat was maar goed ook, want Olivia's nieren bleken niet meer te werken en ze maakte geen bloedplaatsjes meer aan. De conclusie van de dierenarts was dat ze bloedkanker of kattenaids had en omdat ze nog niet half uit haar narcose was bijgekomen, heb ik de beslissing genomen om haar toen direct te laten inslapen.
Ik wist dat ze nog steeds niet at en de wetenschap van nieren, die het niet meer deden, was genoeg. Ze hoefde niet verder te lijden.
Haar vachtje was zo zacht als van een konijn en ik zal haar liefdesbeetjes in mijn neus altijd blijven missen: 2 boventandjes op mijn neus en 2 ondertandjes in mijn neusgaten.

Ze was een prachtige kat en gelukkig heeft ze nog een paar fijne weken in ons nieuwe huis mogen meemaken, want samen op de bank en een beetje lopen in de tuin, vond ze het fijnst.

Klik hier voor nog meer foto's van Olivia.